Boeken van first-hand accounts

[SiC]

Ik open deze thread omdat ik ten eerste graag boeken lees, maar daarnaast heb ik ook een grote interesse voor de oorlog.
Dan niet zo zeer de veldslagen en gevechten in een oorlog, maar de psychologie erachter.
Wat een mens beweegt en ervaart tijdens zo'n oorlog valt natuurlijk moeilijk te begrijpen, maar er zijn wel bronnen die hier een inzicht in kunnen geven.

Een van de belangrijkste voorbeelden is natuurlijk All quiet on the Western Front van Erich Maria Remarque (Am Westen nichts neues).
Veel mensen zullen de film(s) gezien hebben maar het dringt pas echt tot je door wanneer je het boek gelezen hebt wat deze mannen doorgemaakt moeten hebben.
In een boek valt de emotie en de horror veel beter uit te leggen en te begrijpen dan bij het kijken van een film.

Daarom open ik dus deze thread, als je goede boeken kent van mensen die in een oorlog gevochten hebben (eender welke), post dan de naam hier en als het even kan ook een plek waar ik ze zou kunnen verkrijgen
Boeken van historici zijn er genoeg, bijv. Band of Brothers van Stephen Ambrose, maar ik ben op zoek naar first-hand verhalen van de mannen die er echt bij waren.
Geschiedenis is interessant, maar vormt voor mij meer de achtergrond voor waar het werkelijk om draait in een oorlog: menselijk lijden. Dat is niet iets wat je verkrijgt door het lezen van nummertjes en andere data.
En als het even kan natuurlijk een korte uitleg en persoonlijke indruk van het boek

Mijn begin start uiteraard met All Quiet on the Western Front, die ik via Bol.com heb gekocht.
Er valt wel een Nederlandse vertaling te krijgen maar ik heb hem in het Engels besteld omdat ik vertalingen meestal knullig vind en sommige opmerkingen hun kracht daardoor verliezen (ook al is de Engelse versie ook weer een vertaling van het originele Duitse, de kracht van de opmerkingen in All Quiet blijft daarin behouden).
Inmiddels heb ik het boek 4 keer uitgelezen, al houden veel mensen het bij een eerste keer omdat het boek zwaar heftig is.
Elke keer als ik klaar was voelde ik dan ook een zware droefheid.
Remarque neemt je mee de loopgraven in, en laat je de hopeloosheid en uitzichtloosheid van de frontsoldaat in de 1e Wereld Oorlog meemaken, alsook korte rustpauzes een paar kilometer achter het front, maar nooit ver genoeg om het geluid van de artillerie inslagen niet te horen.
Kameraadschap komt hier veel naar voren, van oude klasgenoten tot de vriendschap tussen het hoofdkarakter Paul Baumer en oud frontsoldaat Katczinsky, maar het verlies van deze kameraden word doodgewoon omschreven.
Lijden en dood waren namelijk nooit ver weg en zo gewoon dat men er niks bij kon voelen, of zichzelf er niks bij líet voelen omdat men anders zou instorten. En een inzinking aan het front betekend de dood.
Uit puur zelfbehoud worden alle emoties aan de kant geschoven terwijl alles en iedereen om Paul heen uit elkaar gescheurd word, jaar na jaar na jaar.
Het is die reden waardoor soldaten na de oorlog extreem zware verschijnselen van PTSS kregen (Post-Traumatisch Stress Syndroom) waarbij ook al mankeerde hen lichamelijk niks, ze bijv. last kregen van spastische spierbewegingen.
Na al die jaren van stress waarbij elke seconde je laatste kon zijn op een kans van puur geluk, was dit de manier van het lichaam om die stress van zich af te gooien.
Remarque verwoord het zo: "Dit boek moet niet gezien worden als een beschuldiging of bekentenis, en het minst van al een avontuur, want de Dood is geen avontuur voor degenen die het elk moment in de ogen kijken. Het poogt enkel te vertellen over een generatie van mannen die, ook al zijn ze de kogels en granaten ontlopen, vernietigd zijn door de oorlog."
In het boek maak je alles mee, van de eerste aanraking met gas, of tanks, die volgens Remarque verschrikkelijk waren voor het moraal, immers "de artillerie die ons beschiet zien we niet, de infanterie die op ons afstormt zijn mannen zoals wij zelf, maar tanks zijn machines, wiens rupsbanden zo eindeloos doorlopen als de oorlog zelf."
Als je de moeite neemt om je echt in te leven in zijn verhaal, ben je op het eind uitgeput.

Kortom een enorme aanrader voor iedereen die geinteresseerd is in de mindset van een soldaat in WO1.
In mijn ogen toch wel de emotioneel zwaarste oorlog aller tijden, alleen al om het feit dat men geen rust kende.
4 jaar lang omringt door de dood, eenzaamheid, verlorenheid, en uitzichteloosheid, eigenlijk menselijk lijden in zijn puurste vorm, gegoten in een boek.
Te krijgen via bol.com, bovenaan de DVD van de remake uit 1980 van de originele film uit ergens 1930. Daaronder verschillende softcovers, en een hardcover in geel (die heb ik).


Daarnaast heb ik ook net een ander boek besteld, ook over de 1e wereldoorlog.
Deze is geschreven door soldaat Lynch uit Australië, en bied dus een inzicht in de andere kant van de oorlog.
Ik heb hem nog niet gelezen, maar wat ik van reviews heb begrepen is hij net zo aangrijpend als All Quiet.

Quote Lynch: 'It's the end of the 1916 winter and the conditions are almost unbelievable. We live in a world of Somme mud. We sleep in it, work in it, fight in it, wade in it and many of us die in it. We see it, feel it, eat it and curse it, but we can't escape it, not even by dying...'.

Een review valt hieronder te vinden:
http://www.smh.com.au/news/book-reviews/...07297.html

Als ik hem uit heb zal ik hier ook een beschrijving geven.
Voor degeen die hem al wil hebben, kun je hem hier vinden.

[VXR]

EIGHT LIVES DOWN
Major Chris Hunter.

Heb het boek op bol.com gekocht (engelse versie).

Het boek gaat over een Britse EOCer (Explosieven Opruimings Commando). Zijn ervaringen in Colombia, Irak en in het binnenland. Het is niet zozeer het bommen opruimen maar meer dus echt de psychologie achter zijn taak. Hij omschrijft ook keuring in het boek wat er door hem heen gaat bij een bom die hij onschadelijk moet maken maar ook dat hij zichzelf in de vijand zijn gedachte plaatst om zo meer te weten te komen over de taktieken van de bommenmakers.

Na verloop van tijd wordt het een persoonlijke strijd tussen de bommakers en hem.

Een erg verslavend boek dat geen paginas genoeg kan hebben, leest lekker door en heeft momenten dat de spanning te snijden is met een vleugje engelse humor.

Gripping and engaging... The emotion, the immediacy, the adrenalin rush of what it feels like to walk towards a device that may or may not blow any minute taking you and everyone in the proximity wih it packs an authentic punch
The Times

The action is relentless, edge-of-the-seat dramatic... Destined to be THE British military classic.
Daily Mail

[SiC]

Ik heb inmiddels al een groot stuk van Somme Mud gelezen.
Op dit moment zit ik in het (geloof ik) laatste hoofdstuk: 'fini la guerre' aka Eind van de oorlog.
Volgens mij gaat hij nu straks naar huis (waar ik nu zit is zijn eenheid nog niet ontbonden, en het eind van de oorlog word nog niet erg geloofd, omdat het zo abrupt lijkt voor de auteur).
Maar over het oorlog-gedeelte kan ik dus wel al wat zeggen, en daarbij zal ik het toch gaan vergelijken met All quiet on the Western Front.

Over het algemeen hanteren Remarque en Lynch dezelfde schrijfstijl: wat uitgebreidere zinnen in momenten van rust, maar korte, strakke zinnen tijdens een gevecht, die de snelheid van zo'n veldslag tot leven laten komen.
Er is simpelweg geen tijd om stil te staan bij de dingen die er bij een loopgraafbestorming gebeuren, enkel korte zinnen die sterk en to the point zijn.
Pas later, in de rust, word er uitgebreider op zijn ervaringen ingegaan.

Wat mij opvalt is dat naarmate het eind van de oorlog naderd, het moraal van de Duitsers fors daalt en de Canadezen snel veel terrein boeken, wat overeen komt met het verhaal van Remarque.
De Duitsers stuurden naar het eind van de oorlog zelfs jongens van 15 naar het front (nogal logisch dat hun strijdersgestel niet optimaal is ) en zij zijn op dat punt zo verzwakt op alle fronten (luchsteun, artillerie, infanterie, cavalerie...) dat zij eigenlijk niks meer kunnen beginnen tegen de gecombineerde macht van de Canadezen, Britten en Franzen die gesamenlijk op hen inbeuken.
En terwijl de Duitser als de vijand gezien word, en daardoor ook vaak beschimpt word als Fritz, toch valt een zeker respect voor de vijand op.

Lynch was bijv. zeer onder de indruk van 1 soldaat die zichzelf had vastgemaakt aan zijn machinegeweer met handboeien. Dit omdat hij bang was te zullen vluchten zodra de vijand dichtbij kwam en hij de dood in de ogen staarde, terwijl er in het 200-jarig bestaan van zijn eenheid dat nog nooit voorgekomen was. Hij wou zijn eenheid niet te schande maken dus bond hij zichzelf vast en veroordeelde zichzelf daarmee tot een zekere dood, die echter niet kwam: hij liep 7 wonden op, maar heeft het overleeft en is gevangen genomen. Hij stopte alleen met vechten toen zijn lichaam ermee ophield en hij buiten westen raakte.

De moraal van de Canadezen valt hierin ook op.
Zij nemen alles vrij luchtig op, met een zekere Canadeze humor. En omdat zij aan de winnende hand zijn, kunnen zij dit hooghouden.
Remarque beschikt in het begin van zijn verhaal over hetzelfde vermogen emoties uit te schakelen, maar naarmate de oorlog zijn eind naderd en de Duitse situatie steeds slechter word, zakt het moraal daar ook tot een dieper punt dan bij de Canadezen.

De vergelijkingen tussen de 2 boeken zijn zeker op hun plaats, beide zijn zeer uitvoerig in hun beschrijving van het leven aan het front tijdens de 1e wereldoorlog.
Toch moet gezegd dat Remarque's All Quiet een stuk zwaarder leest dan Somme Mud.
Moge het zijn door de Canadeze nuchterheid of het naderende verlies van de Duitsers waardoor het moraal bij hen zeer laag zakte, Remarque lijkt door een diepere hel te gaan dan Lynch, ook al hebben ze beide aan hetzelfde front gestaan.

Daarnaast heeft Lynch niet de 'filosofische' neigingen die Remarque wel heeft.
Lynch beschrijft dingen zoals hij ze ziet, zoals ik al zei, met een Canadeze nuchterheid.
Remarque heeft meer van de filosoof in zich, en gaat dieper in op de geestelijke belevingswereld van de soldaat.
Lynch ziet een tank als een moeilijk obstakel en iets wat zeker te vrezen valt, Remarque ziet een tank als het symbool van de oorlog: "De mannen die op ons af rennen zijn mannen zoals wij zelf, de vijandelijke artillerie kunnen wij niet zien, maar een tank: een tank is een machine zonder gevoel, en zijn rupsbanden lopen net zo eindeloos door als de oorlog zelf."

All Quiet liet daarom op mij een diepere indruk achter.
Lynch beschrijft 'simpelweg' de dingen die hij ziet, en dat is op zich al indrukwekkend genoeg.
Remarque gaat echter dieper in op de betekenissen van deze dingen, wat een grotere betekenis toevoegt aan zijn boek.
Let wel: Somme Mud is zeker een heel goed boek en geeft heel veel inzicht in het leven van een soldaat in de 1e wereld oorlog en valt dus ook aan te raden.
Maar ook al stoot het All Quiet on the Western Front niet van de troon, het mag moeiteloos in 1 adem met All Quiet genoemd worden.

[Mario]

Vanochtend weer een boek uitgelezen:

Soldaat in Uruzgan

Het gaat over een Kapitein die uitgezonden word naar Uruzgan en is in hij-vorm geschreven.
Een goed boek wat beschrijft hoe de militairen het ervaren in Uruzgan. Wat ze tegen komen in de dorpen: kinderen die achter hun aan rennen, bejaarden die op bankjes alles in de gaten houden en de radio berichten van de taliban die alles altijd in de gaten houden wat ze doen. Ook krijg je een goede indruk wat ze ervaren als ze tijdens een patrouille in een hinderlaag komen en/of beschoten worden. En natuurlijk dat militairen gewond raken en overleven.

Wel jammer dat het erg oppervlakkig en meer een opsomming van belevenissen is. Ik persoonlijk had graag wat meer diepgang.
Toch zal snel ik meer van zulke boeken bestellen.

[Sgt.Spoetnik]

probeer eens "Brieven uit stalingrad" te zoeken, ik heb deze in mijn collectie van boeken over en van WW2, het zijn allemaal brieven van duitse soldaten die in stalingrad vechten, en het geeft een mooi inzicht van vechten in Stalingrad,

Kheb veel boeken van de tweede wereldoorlog,ze waren van mijn grootvader die de oorlog meegemaakt heeft in gent,hij was altijd erin geintresseerd, en sinds ik kan lezen had ik mijn neus in deze boeken
en heb ik veel bijgeleerd over WW2

[Nimster]

Ik ben momenteel op de helft van dit boek:



De hoofdpersoon in het boek is dan wel fictief, maar is op de auteur zelf (Niels Roelen) gebaseerd. Geen politiek geneuzel, gewoon geschreven vanuit het oogpunt van de kerels op de grond. Geeft best wel een goed beeld van hoe het leven daar aan toe gaat.

Info:

http://blogs.rnw.nl/vredeenveiligheid/20...n-uruzgan/
http://blogs.rnw.nl/vredeenveiligheid/20...krijgbaar/

Citaat:Vanaf het moment dat de eerste kogels hem om de oren vliegen, weet kapitein Vik de Wildt dat alles anders is dan hij zich had voorgesteld. Een jaar lang hebben zijn 150 mannen zich kunnen voorbereiden op deze missie. Toen de politiek besloot deel te nemen aan de oorlog in Afghanistan, stond hun leven opeens in het teken van dat ene doel: de uitzending. Vanaf dat moment trainden, leefden, aten en dronken ze Afghanistan.

Soldaat in Uruzgan volgt de missie van kapitein Vik de Wildt en geeft een indringend beeld van de fysieke en psychische strijd van soldaten die uitgezonden worden. Met veel oog voor detail volgen we de soldaten vanaf het vertrek van een winderige militaire basis in Nederland naar het bloedhete zuiden van Afghanistan: Uruzgan. Nachtelijke patrouilles door onherbergzaam gebied, onverwachte aanvallen van de taliban, de onberekenbare dreiging van bermbommen, een bevolking die snakt naar hulp en rust, het eerste begin van infrastructurele wederopbouw en vooral de prestaties van soldaten onder extreme druk.

EDIT: lol, ik zie net Mario's bericht.