Zoeken Welkom, gast! (AanmeldenRegistreren)




 
Waardering:
  • 2 stemmen - gemiddelde waardering is 4.5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
21-12-2013, 01:46 PM
Bericht: #1
Survival Diaries
Survival Diary [TDNL]widow.nl

Vandaag 2013-12-20, werd ik wakker vlak bij de hoofdstad Chernogorsk in de bossen, hoe ik daar terecht ben gekomen, geen idee! Het was donker en koud, ik had alleen zaklamp met gelukkig een volle batterij, een stuk papier en een potlood waarmee ik dit nu aan het schrijven ben... wat kan je blij zijn met een zaklamp als het donker is en je verder niets hebt!

Ik heb het idee dat er iets vreselijks is gebeurd met het altijd mooie Chernarus, ik kom bijna geen mensen tegen en als ik er al een zien dan reageren ze vijandelijk of heel schichtig, waarom??

Ook zie ik mensen stil staan voor hun huis, of gewoon midden op straat, ze bewegen nauwelijks en maken vreemde geluiden, ik ga er met een flinke boog omheen!

Gelukkig heb ik een vriend waarmee ik kan communiceren, OldRavenNL. We communiceren over een soort van ingebouwd radio systeem genaamd Teamspeak. Hij was eveneens dezelfde avond wakker geworden en wel in de buurt van het zuidwestelijke vliegveld Balota. Ook hij had geen fijne ervaringen opgedaan met de bevolking van Balota en was daarom zo snel mogelijk naar een voor hem vertrouwd terrein gegaan, het plaatsje Bor, net ten noorden van Komarovo.

We probeerden bij elkaar te komen, ik kon met ongeveer 1 km tussen mij en het water parallel lopen tot ik bij Bor aankwam, daar ontmoetten we elkaar! OldRaven had al wat spullen bij elkaar verzameld waaronder twee waterflessen, zonder water overleef je geen uur in deze barre omstandigheden, wat was ik blij dat ik kon drinken.

Gezamenlijk liepen we verder op, we schatten in dat onze kansen het grootst zouden zijn landinwaarts, we vertrokken dan ook richting Zelenogorsk. Onderweg konden we niet anders dan andermans huizen in te sluipen en eten en drinken te stelen, een mes om dieren mee te villen hebben we nog niet dus we kunnen niet anders, maar het voelt wel slecht om dit te moeten doen...

Ergens tussen Bor en Zelenogorsk kwamen we in aanraking met een van de bewoners van een boerderij, ze rende achter ons aan en maakte vreemde geluiden, alsof ze geïnfecteerd was met iets, het leek bijna wel een zombie uit de films. We konden niet anders dan haar hoofd in te klieven met onze bijlen. Dat is een vreemd gevoel, iemand doodmaken om zelf te kunnen overleven... we hadden geen keus, het ging me gemakkelijker af dan ik had verwacht, moet ik me zorgen gaan maken??

Opeens doemde er aan de linkerkant een militair kampement op, dit kamp kende wij helemaal niet en stond ook niet op kaarten die wij vroeger hadden. Onze nieuwsgierigheid was gewekt en we liepen het kamp binnen... Opeens zagen we twee lotgenoten rennen, een had een wapen en de ander een schep. Ze hadden ons niet gezien en liepen weg van ons, we besloten geen contact te maken en verloren ze uit het oog.

In het kamp waren diverse barakken, schuurtjes en zelfs twee ziekenhuizen, we vonden ontzettend veel spullen en namen alles mee in onze eveneens gevonden rugzakken. Ook vonden we wapens, een M4 met een red dot sight, dit zou perfect kunnen dienen als verdediging! Niet veel later verlieten we het kamp op weg naar Zelenogorsk.

Inmiddels is het dag geworden, we zijn niet ver van Zelenogorsk verwijderd, om precies te zijn 1 KM ten zuidwesten in een plaatsje genaamd Pavlovo. Erg mooi met een kerk en diverse soorten huizen in verschillende stijlen. Ook hier waren zombie-achtige wezens welke we doodde, we verschafte ons weer toegang tot huizen die niet op slot waren, het gaat steeds gemakkelijker, we hebben echt het gevoeld dat we moeten overleven, enige vorm van autoriteit of gezag, zoals politie of leger is nergens te bekennen. Het lijkt erop dat we onze eigen regels moeten maken en naleven!

We trekken verder naar Zelenogorsk, het kan nu niet ver meer zijn, ik schat nog ongeveer 800 meter. Er staat weer een zombie op de weg, ik heb een silencer voor mijn M4 gevonden en wil deze wel eens uitproberen, hij ziet er namelijk beschadigd uit... ik schiet van ongeveer 150 meter afstand op hem/haar en het blijkt een headshot te zijn, wat een geweldig wapen, en de silencer werkt ook aardig goed. Maar dan, opeens worden wij beschoten??!!
Vanuit een bosrand klinken schoten, we roepen luid en duidelijk dat wij geen slechte bedoelingen hebben en daar word op geantwoord, ook de persoon die heeft geschoten geeft aan vriendelijk te zijn...
We staan op en lopen dichterbij, dan voel ik een enorme pijn in mijn hals, ik ben geraakt en lig op de grond, hevig te bloeden. Mijn vriend kan me snel verbinden en we sluipen verder richting de bosrand, terug kan niet meer, het is veel te open.

Dan, wederom uit het niets, klinkt er nog een schot, mijn vriend OldRaven valt naast mij neer en beweegt niet meer, neeeeeeee! Ik voel geen pols meer, ik besluit kosten wat het kost de bosrand te halen zodat ik enige vorm van beschutting heb... bij de bosrand aangekomen merk ik dat ik niet meer kan lopen, door alle adrenaline heb ik niet gevoeld dat mijn rechterbeen is gebroken... Al liggend op de grond hoor ik iemand aankomen, het is iemand in compleet camouflage outfit met een automatisch wapen, ik schiet een aantal keer in zijn richting maar hij lijkt niet te worden geraakt!

Sorry voor mijn handschrifft, iik schrijff dit heeel erg snnel vanachterr een boom ik vr3es voor mijn leveen!! Hij k0mt steed s dichterbiij, a1s hij mij maar niet doodschi3tt, hij is nuu hele dicht bij ik hoo

.
[Afbeelding: tdnl_sig.jpg]

***** Check de Tangodown video's op Youtube *****
****** Check mijn ArmA2 video's op Youtube ******

Tangodown: Teamspeak // Wiki // Youtube // Facebook // Steam
De website van deze gebruiker bezoeken Alle berichten van deze gebruiker zoeken
Reageren op dit bericht
21-12-2013, 02:29 PM
Bericht: #2
RE: Survival Diaries
The road to Zelenogorsk

this is how we died....

Ik was al op strooptocht, toen ik van mijn vriend widow.nl via de radio te horen kreeg dat hij vlak bij cherno rare dingen meemaakte.
Was in Sub snachts op zoek naar een waterfles.. die ik vullen kon bij de waterpomp.. veel eten en drinken was al besmet.. en ik moest oppassen wat ik at. Overige inwoners liepen vreemd zwalkend over de straten en probeerde me aan te vallen.. heel vaag allemaal.

Terwijl ik op krachten probeerden te komen kwam widow mijn kant op.
Nadat we elkaar hadden gevonden wat spullen uitgewisseld en afgesproken dat we richting Zelenogorsk zouden gaan.

[Afbeelding: 2013-12-21_00002.jpg]

Het was volle maan.. gelukkig maar. je ziet genoeg zonder zaklamp.. maar andere mensen zijn moelijk te spotten.
Aangekomen bij de bosrand met uitzicht op zeleno eerst even checken of we iets van activiteit zien.
Los van de zwalkende mensen die hier dus ook al zijn.. niet veel activiteit.

[Afbeelding: 2013-12-20_00001.jpg]

We besloten dat het hier in het donker wel erg riskant was en we dus beter bij nabijgelegen militair kamp wat spullen konden gaan in slaan.

Inmiddels werd het weer dag.. bij daglicht konden we iets beter in de gaten houden wat er om ons heen gebeurde en hebben de barakken en het ziekenhuis doorzocht op iets eetbaars. We besloten terug te keren naar Sub.

[Afbeelding: 2013-12-21_00003.jpg]

Ook besloten we alleen nog water te halen uit gesloten putten en "schone" blikjes fris te gebruiken.. om te voorkomen dat ook wij besmet zouden raken.

Na alles gevuld te hebben (buik en flessen) richting zelenogorsk getrokken.
Bij licht hebben we meer kans daar levend wat spullen te verzamelen.

Plots een zombie midden op de weg..
widow wilde even oefenen met ons nieuw gevonden m4 met rds en silencer.

[Afbeelding: 2013-12-21_00004.jpg]

Ziet er naar uit dat ze na 1 goedgeplaats schot neergaan.. dat bied perspectieven voor onze kleine voorraad kogels.

Vanaf hier werd alles vaag..

Ineens volautomatisch vuur vanuit de bosrand links van ons.. "ben jij dat!" roept widow.. "nee" roep ik terwijl ik me op mijn buik in het gras laat vallen.
"Wie schiet daar!" Roep ik.. "zijn jullie vriendelijk" hoor ik...
Iemand hoorde ons de zombie neerhalen.. en was bang dat hij beschoten werd.
"Niet schieten!" maar hij vertrouwd het niet.. widow gaat neer en kan alleen nog maar kruipen.
Ik zie iemand achter een boom met gasmasker op.. ook hij zal bang zijn voor infectie.. ik open vuur.. maar ze zijn met zijn 2-en.
Ik los af en toe een schot om ze in dekken te houden en verbind widow.. die bij de bosrand ligt.. hij word weer beschoten.. ik voel geen hartslag meer.. dood?
Ook ik ga ineens neer.. bewusteloos... zal ik nog ontwaken als mensen.. of zal de infectie ook mij bereiken.
De website van deze gebruiker bezoeken Alle berichten van deze gebruiker zoeken
Reageren op dit bericht
22-12-2013, 02:06 PM
Bericht: #3
RE: Survival Diaries
...ik werd weer wakker.. knallende koppijn.. ben ineens bij de kust.. geen gear.. alleen een zaklamp.

Hoe kom ik hier?
Of beter nog.. hoe kom ik hier weg?

Eerst uitzoeken waar ik ben.. kruip naar de dichtsbijzijnde huizen.. zie een naambord.. Kamyhsovo. Ok dat is in ieder geval iets.
Ik doorzoek de huizen op zoek naar iets te eten en drinken.. want ik barst van de dorst.. niets te vinden.. denk dat andere mensen mij voor zijn geweest..
Een bijl! fijn.. kan ik me in ieder geval verdedigen tegen de zombies.
Na wat gedronken te hebben uit een put besluit ik noordwaards te trekken.
Een eindbestemming heb ik nog niet.. maar de kust lijkt me niet echt veilig.

In het bos vind ik een verlaten huis.. sporen van geweld.. bloed op de grond.. op de muur.. niet een fijn gezicht.
Vind een knal oranje regenjas.. bij gebrek aan wat beter moet dat maar.
Een blikje fris! o wat lekker.. bubbels.. suiker! ik krijg weer wat energy.

De eerste plaats die ik tegenkom is Msta. 3 zombies hier.. ik word al aardig handig met mijn bijl.
Doorzoek alle huizen en vind heel wat blikjes eten en wat drinken.. en een rugzak om het allemaal mee te nemen.
Lanzaam trek ik verder richting Dolina.. ook hier niets dan dood en verderf.. ik ben bang dat dit hele land overspoeld is met dit virus.

Verder noord dan maar.. naar Polano.. wellicht vind ik daar overlevende.. daar zijn immer ook winkels en een supermarkt.. de kans daar te overleven is eat groter dan de kleine plaatsen.
Ik zie iemand staan.. denk even dat het iemand is.. maar grommend en schreeuwend rent hij op me af.. 1 zwaai met mijn bijl en hij is stil.

Ik zoek polano af om mijn zakken te vullen met spullen waarmee ik kan overleven.. een blijkopener! hoe blij kun je zijn met een blikopener.. eindelijk ben ik in staat 1 van de vele blikken eten te openen.. ongekookte rijst word ook zo saai op den duur.
Eigenlijk moet ik alles warm maken, maar ik heb nog niet echt iets gevonden om te koken.. en het gas in de dorpen lijkt wel afgesloten.

Buiten polano zoek ik een grote boom op.. het is intussen alweer nacht geworden.. tijd om wat uit te rusten.. in een huis slapen lijkt me toch minder veilig.
Wat zal me te wachten staan als ik mijn ogen weer open doe.

[Afbeelding: 2013-12-22_00004b.jpg]
De website van deze gebruiker bezoeken Alle berichten van deze gebruiker zoeken
Reageren op dit bericht
24-12-2013, 05:09 PM
Bericht: #4
RE: Survival Diaries
Een lange voettocht richting het noorden.. niet veel tijd om te schrijven.
Berezino is totaal verlaten.. heb een gasmasker gevonden.. voor het geval het virus airborn is.

Net aangekomen bij NE Airfield.. in de hoop daar militairen te vinden met een evacuatie heli..

Helaas.. totaal verlaten.. wel wat spullen gevonden , inclusief een achtergelaten M4... wellicht dat die nog eens van pas komt.. al gebruik ik liever mijn bijl.. maakt veel minder geluid.
Een zombie neerhalen met 1 schot.. klonk als een verademing.. maar alles wat daar in de buurt liep komt direct op je af..

59 - 58 - 57 - 56 .. zo gaat mijn ammo veel te hard. Toch maar weer de bijl gebruiken.

Vond ook een pistool.. helaas ook zonder ammo..

Ik ga even op adem komen..
De website van deze gebruiker bezoeken Alle berichten van deze gebruiker zoeken
Reageren op dit bericht
24-12-2013, 08:33 PM
Bericht: #5
RE: Survival Diaries
Ik heb ook even tijd om te schrijven. Gisteren probeerde ik eens een ander radiokanaal en dat bleek effect te hebben, ik kreeg contact met een vriend van vroeger, Pepperana genaamd. Hij was niet ver van mijn locatie en we waren zo bij elkaar... beide hadden we militaire uitrusting gevonden waarmee we de zombies te lijf gaan.

Het heeft wel degelijk nut jezelf te verenigen met andere survivors, zo noem ik ze maar want dat doen we, overleven! Als je met meer bent kan je de zombies gemakkelijker uitschakelen en je kunt je eten en drinken verdelen. Ook als we mensen tegen komen die minder vriendelijk lijken, schrikken we ze met 4 man eerder af dan in je eentje.

We zijn naar het Noord-Oosten gelopen in de hoop, net zoals OldRaven, daar bij het vliegveld iets te vinden waarmee we ons uit de voeten kunnen maken, maar helaas, vliegveld bleek verlaten, op wat rantsoen en munitie na. Dit hebben we meegenomen. Ik heb een foto van ons groepje kunnen maken, zie hier:

[Afbeelding: DayZ_SA_006.jpg]

We (VXR, Pepperana en ikzelf) zijn allemaal in goede gezondheid, ook hebben we meerdere verbandtrommels gevonden die gevuld waren met van alles en nog wat... je weet nooit wanneer het van pas komt!
Ik ben alleen regelmatig duizelig, dat komt volgens mij doordat ik bloed te kort kom, maar dit zal na een aantal dagen wel weer zijn aangemaakt hoop ik, dus ik doe ook even rustig aan.

.
[Afbeelding: tdnl_sig.jpg]

***** Check de Tangodown video's op Youtube *****
****** Check mijn ArmA2 video's op Youtube ******

Tangodown: Teamspeak // Wiki // Youtube // Facebook // Steam
De website van deze gebruiker bezoeken Alle berichten van deze gebruiker zoeken
Reageren op dit bericht
11-01-2014, 02:38 AM
Bericht: #6
RE: Survival Diaries
Volgens mij is het inmiddels 3 weken geleden dat de vreemde gebeurtenissen begonnen in Chernarus.
3 weken sinds die beruchte eerst dag .. contact met widow, de gezamelijke zoek en strooptocht.. die vreemde ochtend dat ik ineens weer alleen wakker werd aan de kust.. zonder spullen… alleen kleren en een zaklamp.

Bijna heel Chernarus heb ik inmiddels afgezocht.. naar voedsel.. iets om me mee te verdedigen.. medische spullen.. voor het geval dat.. overal hetzelfde beeld.

[Afbeelding: 2014-01-03_00002.jpg]

Ik ben op weg gegaan naar de noord oost kust.. het westen van Chernarus is te gevaarlijk.. de mensen die niet besmet zijn zoeken daar de vele militaire plekken af naar iets om zich mee te verdedigen.. vragen of je ook geinfecteerd ben of vriendelijk ben is er niet bij.. er word direct geschoten.

[Afbeelding: 2014-01-03_00003.jpg]

Ik heb me voorgenomen mensen zoveel mogelijk te helpen.. mits ik in het nauw gedreven word en vrees voor mijn eigen leven.
Boven Zelenogorsk, waar ik in het ziekhuis wat medische spullen heb ingeslagen vond ik een vastgelopen vrachtschip aan de kust.. het was een vreemd gezicht.. doormidden gebroken lag het daar op de kust.. de vracht grotendeels verdwenen.

[Afbeelding: 2014-01-07_00002.jpg]

[Afbeelding: 2014-01-07_00003.jpg]

In de kapiteinshut vond ik een Mosin Nagant.. , maar de M4 die ik eerder had gevonden leek mij een beter persoonlijk verdedigings wapen.. en 2 wapens kan ik niet dragen.

Ik blijf voorlopig in het Noord Oosten en zal mijn radio in de gaten houden.. op zoek naar mensen die hulp nodig hebben.
Vandaag was ik in Krasnostav om spullen in te slaan.. en besloot te kijken op het vliegveld daar of ik mijn M4 wat betrouwbaarder kon maken.. De gebouwen waren overhoop gehaald, dus ik was extra op mijn hoede.. vond ook spullen die daar niet thuis hoorde, alsof er iemand voor mij was geweest , iets had gevonden en ruimte moest maken om het mee te kunnen nemen.

Het laatste gebouw wat ik voorzichtig inging kwam er ineens iemand van de trap af rennen.. ik schrok… haalde de trekker over… ik had me voorgenomen mensen te helpen.. helaas.. het laat me niet los. Had ik hem kunnen helpen.. als ik hem had laten leven, waren we dan misschien samen opgetrokken. Hij had een mosin nagant met scope, wie weet was hij een goeie spotter geweest.

Aan de andere kant.. ik had hem ook kunnen laten gaan.. dan had hij me op grote afstand neer kunnen halen als ik de airfield weer probeerde te verlaten.

Dilemma na dilemma krijg je voor je kiezen.. ik probeer er niet te lang bij stil te staan. Je heb bijna geen tijd om na te denken.. alles gebeurd in een flits.

Komende week zal ik proberen contact te krijgen met andere overlevende in het oosten.. een gevaarlijke onderneming gaat dat worden.. ik hoop.. dat ik mijn verhaal kan vervolgen…

[Afbeelding: 2014-01-08_00002.jpg]
De website van deze gebruiker bezoeken Alle berichten van deze gebruiker zoeken
Reageren op dit bericht




Gebruikers die deze discussie lezen: 1 gast(en)